Het zat er al van kleins af aan.
Alles moest bij mij in één keer goed gaan.
Vieze handen daar deed ik niet aan mee.
Met een tekening was ik niet zomaar tevree.
Met sport wilde ik graag de beste zijn.
Op school was een 7 niet fijn.

Nu ik volwassen ben speelt dit nog steeds een rol in mijn dagelijks leven.
De lat voor mezelf regelmatig te hoog, ik blijf streven.
Ogen op mij gericht, maakt dat ik niet goed presteren kan. Ik kom niet uit mijn woorden of krijg er zelfs een black out van.

Het niet goed genoeg doen of een fout maken.
Mijn ego oordeelt dan en mijn hersens kraken.
Het kost veel energie en het is zonde van mijn kostbare tijd.
Het houdt me af van plezier en gezelligheid.
Wat me helpt in het voelen van de pijn.
Zeggen tegen mezelf: ‘Ik ben goed genoeg.’
Het maakt me bewust dat ik er mag zijn!

Een gedichtje waarin veel (hoogsensitieve) mensen zich wellicht zullen herkennen.
Perfectionisme heeft te maken met niet willen falen. Angst om afgewezen te worden. Controle willen houden.

Als klein kind kon ik al aanvoelen als er iets met mensen aan de hand was. Alleen kon ik daar nog niks mee. Ik was me niet bewust.
De gevoelens projecteerde ik altijd op mezelf.
Hierdoor ga je je aanpassen om de ander tevreden te houden, te ontlasten. Je gaat je keurig gedragen, beter je best doen, etc.
Je ontwikkelt onterecht en onbewust een gevoel van niet goed genoeg zijn.
Gelukkig weet ik nu dat ik mensen aan kan voelen en weet ik ook dat ik daar meestal niet de aanleiding van ben. Het is een KRACHT die ik kan gebruiken om er juist voor mensen te zijn en de juiste vragen te stellen of passende dingen,soms juist even niks, te doen op die momenten.

Inmiddels ben ik zover dat ik niet perfect meer wil zijn en mijn kwetsbaarheid hierin durf te tonen.
Ik besef me dat fouten maken niet erg is en gewoon menselijk.
Je leert en groeit ervan. Je denkt na over hoe het de volgende keer anders kan.
De wereld gaat er niet door verloren.
Een vraag die ik me op zo’n moment altijd stel: ‘Hoe erg is dit op een schaal van 1 tot 10?’
De storm die ik dan in me voel, gaat dan meestal weer snel liggen. En als de storm nog even wil razen, mag dat ook. Ik vertrouw er op dat hij rustiger zal worden. Wees lief voor jezelf!

Loslaten van perfectionisme.
Waarom?
Je kunt dit doel toch nooit bereiken.
Dus zul je vaak teleurgesteld zijn.
Niemand is perfect.
En juist dat is perfect!
Doordat ook anderen leren en fouten maken, durf jij het ook te laten zien.
We zijn mensen, geen robots.
We mogen elke dag weer leren van en met elkaar!
En op deze manier wordt je steeds een mooiere versie van jezelf en kun jij de ander inspireren dat ook te “zijn”.

Lieve (perfectionistische) lezer van mijn bericht,

Twijfel nooit aan jezelf, je bent mooi zoals je bent! Het gaat er niet om wat je doet, maar wie je in de KERN bent! Jij “bent” goed genoeg!

Welke perfectionist(e) laat jij vandaag weten hoe mooi hij/zij is!? Deel dit bericht en tagg diegene die jij het gunt om perfectionisme meer los te gaan laten.