Zaterdagochtend in alle vroegte maak ik mijn jongste zoon wakker voor een belangrijke wedstrijd.
Een wedstrijd waar hij het hele jaar veel en hard voor traint.
Het eerst geluid dat ik hoor is een flinke zeehondenkuch.
Niet fit….zal zo wel overgaan na een broodje en wat te drinken, hoor ik mezelf zeggen.
Snel wassen, aankleden, broodjes klaarmaken en de auto in.
Het is zo’n vijf kwartier rijden.
Ik zit naast mijn man wat op Facebook te scrollen.
Dan lees ik het bericht dat het RIVM richtlijnen voor Brabant heeft aangepast.
Wat betekent dat mijn zoon niet zou mogen deelnemen aan de wedstrijd in verband met verkoudheidsklachten.
Ik bel direct de trainer en we draaien om naar huis.
De teleurstelling is bij iedereen groot en zo VOELBAAR.

Hoewel hij zich verder fit voelt, maak ik deze dag nog een beslissing.
Hij mag van mij niet gaan logeren bij een vriendje, vanwege de verkoudheid.
Het brengt een hoop gemopper en boosheid met zich mee in huis.

Zondagochtend andere sportieve zoon, ook verkouden en dus niet naar zijn wedstrijd.
Maandagochtend de toetsweek start….
Ik besluit na veel WIKKEN en WEGEN, een zoon die aan geeft wel te willen gaan, hem hier toch vandaag voor thuis te houden.

RELATIVEREN en VERTROUWEN op het feit dat oplossingen zich aan zullen dienen geven mij nu HOUVAST.

Als hsp-er ben je GEWETENSVOL en heb je een groot VERANTWOORDELIJKHEIDSGEVOEL.
Het zijn mooie kwaliteiten.
Maar het maakt het niet altijd makkelijk en de dilemma’s geven voor dit moment vooral hoofdpijn.
Zometeen dus maar even een douche nemen om mijn gedachten LOS TE LATEN.