Ik lig weer eens te draaien in mijn bed.Het komt de laatste weken wel vaker voor.Ik merk dat ik zelf zoekende ben, naar de BALANS, in deze voor ons NIEUWE wereld.Een wereld, die opeens onzeker voelt en waarbij nieuw vertrouwen teruggewonnen moet gaan worden.Een wereld, van social distancing, terwijl je er zo graag voor je naasten wil zijn. Een wereld, waar angst en verdriet dichtbij zijn, dat door de media gevoed wordt.Een wereld, waarbij technologie, in mijn huidige werk, een enorme ontwikkeling doormaakt.Een wereld, anders dan dat deze was.Een wereld, dat anders handelen, van mij vraagt.Ik voel me op het moment vaak als een televisie, die de hele week aanstaat of STANDBY.De definitie van STANDBY deel ik graag even met je:STANDBY is een toestand van een elektrisch apparaat dat net niet helemaal uitgeschakeld is en in staat is zichzelf in te schakelen. Anderzijds betekent STANDBY ook, dat iemand gereed staat om bij te springen bij een taak, op de werkvloer, eerste hulp toedienen.Laat hier nu DUS net mijn VALKUIL op de loer liggen.Waar ik in het verleden geleerd heb, mijn grenzen aan te geven, nee te verkopen uit zelfbescherming, bewuste keuzes gemaakt heb in parttime werken en hoe daar mee om te willen gaan, ZOEK ik in de huidige omstandigheden naar een nieuwe vorm die passend is voor mij en aansluit bij dat wat NU nodig is.Ik werk in het onderwijs, een drukke baan, waarbij het werk nooit af is.En hoewel er nu geen kinderen naar school gaan, ervaar ik toch een hoge werkdruk op dit moment .Dagelijks schept dit mijn verbazing, want mijn dagen waren grotendeels gevuld met lesgevende taken aan kinderen. Die zijn nu allemaal thuis.Nu verzorg ik thuisonderwijs. Op afstand.Naast het aanleveren van papieren werk, maak ik filmpjes voor de kinderen over de lesstof.Toets ik kinderen op afstand. Bel ik naar ouders om te vragen of het allemaal lukt, stem ik af met collega’s via videobellen en andere digitale mogelijkheden. Bel ik mijn collega’s om te vragen hoe het gaat. Kijk ik vooruit. Hoe nu verder? Wat is ECHT nodig de komende tijd? En wat laten we even voor wat het is. Dit vraagt dagelijks schakelen van mij. ECHT uitschakelen op mijn niet-werkdagen is niet aan de orde op dit moment.En daar zoek ik nu mijn weg in…BEWUST soms even op de rem, mezelf een pauze gunnen, een meditatie, dankbaarheid voelen, een wandeling aan het einde van de dag, van me af schrijven als mijn hoofd aan blijft staan, overdag genieten van wat zonnestralen en mijn kinderen, die het in deze tijd JUIST bijzonder goed doen, met de ruimte die ze nu noodgedwongen ervaren. Wat kan ik als volwassene stiekem veel leren, van deze onbezorgde, creatievelingen. Wat ik nog gezegd wil hebben……Trots ben ik, hoe iedereen in het onderwijs zijn/ haar best doet, om het onderwijs in zeer korte tijd op afstand te realiseren en hoe we in korte tijd leren van en met elkaar. Geweldig! Ik ga nu weer lekker slapen en schakel even uit.En tja, waarom deel ik dit met jullie?Omdat ik weet dat ik niet de enige ben, die op zoek is naar de nieuwe balans.Hoe ervaar jij de nieuwe wereld?Wat vraagt dit van jou?En wat helpt jou om de BALANS te behouden of terug te winnen?