Wat het “NIEUWE NORMAAL” moet gaan worden, voelt echt tegen mijn natuur in.Er komen hilarische filmpjes voorbij van de horeca. Bedienen op 1,5 meter afstand. Leuk even zo’n momentje ontspanning. Maar goh! Stiekem verlang ik wel naar een latte machiatto op het terras met een vriendin. Een goed gesprek, waarin je dingen deelt met elkaar en niet op 1,5 meter naar elkaar hoeft te “roepen”.Ik zie in het nieuws voorbeelden van bioscopen, vliegtuigen, scholen waar nagedacht wordt, wat anderhalve meter betekent in de verschillende situaties. Zelf werkend in het onderwijs, maak ik me stiekem druk over de speculaties dat de scholen na de meivakantie misschien wel weer opengaan. Hoe dan?Voorbeelden komen voorbij, van inkorten vakantie of schooldagen van 8 uur, de hele dag bezig zijn met schoonmaken naast lesgeven en niet te vergeten opvoeden. Mijn hoofd heeft de neiging hiervan op hol te slaan, maar ik houd mijn hoofd koel met de gedachte, dat dit zonde van mijn tijd en energie is. We weten immers niet wat komen gaat. Dus terug naar het NU.En wat is het mooie weer helpend op dit moment, om terug te gaan naar mijn lijf. De warmte voelen op mijn gezicht en blote voeten op de tegels.Stiekem verlang ik naar hoe het was, kindjes op school, gewoon zoals het was, een knuffel van een kind kunnen ontvangen dat blij is als het je weer ziet, het potlood van de leerling even overpakken om een som uit te leggen in een schrift. Geen paniek bij een snottebel of een kind dat per ongeluk in je gezicht hoest.Vandaag, voor mijzelf een overwinning, een recept ophalen bij de apotheek. Op het moment ben ik namelijk het liefste thuis, ga ik zo vroeg mogelijk een boodschap doen, als het echt nodig is, om de drukte te vermijden of lekker ’s morgens in alle vroegte wandelen. Voordat ik überhaupt binnen durf te stappen bij de apotheek, hangen de deuren vol met papier waarop coronamaatregelen staan. Zoveel dat ik niet eens weet of ik alles gelezen heb.Er staan 5 stoelen klaar en verspreid, waar de wachtenden mogen gaan zitten en het is niet geheel duidelijk welke route je moet nemen naar de balie. Ik kijk om me heen en bepaal heel bewust waar ik ga staan. Er komt nog iemand binnen, die ook zoekende is naar zijn plek in de ruimte. Voor de balie een hele barricade met rood wit lint, stoelen en hangtafels.De medicatie ontvangen lijkt op een soort sjoelspel van de medewerkers en zij verontschuldigen zich ongemakkelijk, dat gezondheid voorop staat.Wees niet bang. Ik heb, en hopelijk ook ieder ander, hier alle begrip voor.Hoe dan ook, ik ben blij als ik naar buiten loop.Thuis was ik mijn handen, ontspan en verlang naar hoe het was…Wat ben ik blij dat ik een gezin heb, waarbij die 1,5 meter afstand even niet hoeft. Een knuffel, een zoen, een arm om je heen, dicht bij elkaar. Iets wat zo normaal was en ik vreselijk van genieten kan, kan ik nu nog meer waarderen. Maar tegelijkertijd maakt het me ook verdrietig.Want er zijn mensen die alleen wonen, ouderen die zo goed als opgesloten zitten in een verzorgingstehuis, mensen die ziek zijn of mensen die zich zorgen maken om hun naasten, mensen waarbij hun baan op de tocht staat, of ineens geen inkomsten meer hebben, mensen die ik ken en waar ik veel omgeef en die ik nu op afstand moet houden, terwijl ik ze zo graag een knuffel wil geven.Prachtig dan dat er alternatieven ontstaan, waarbij je toch laat zien dat je van elkaar houdt, elkaar waardeert, elkaar mist, iemand een hart onder de riem steekt. Blijf dat vooral doen en laten we daar het “nieuwe normaal” van maken. Ook als we het virus onder controle hebben. Een klein gebaar kan het verschil maken in iemands dag.Dit is wel wat we uit deze periode mogen leren.Stiekem verlang ik naar het “oude normaal”, waarbij de persoonlijke afstand voor mij als een soort voedingsbodem was in mijn leven.Langzaamaan besef ik me dat dit wel eens heel lang kan gaan duren en dat we dus bij het “nieuwe normaal” de persoonlijke touch op een nieuwe wijze vorm moeten gaan geven.Een uitdaging, maar niet onmogelijk.Houd oog en oor voor elkaar. We doen dit samen. En zoals ik in veel mooie liedjes, in deze tijd, hoor….Alles komt goed!